به گزارش گروه وبگردی « سراج24 » یه نقل از تهران پرس کتاب خوراک فکری مردم است و همانطور که انسان از خوراک مسموم صرفهنظر میکند پس برای خوراک فکری نیز باید ممیزی وجود داشته باشد و این امر یک نکته بدیهی است اما بعد از روی کار آمدن علی جنتی به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد و دادن وعده های آنچنانی و دور از ملاحظه برخی مدیران جدید فرهنگی جریان شبه روشنفکری با به میدان آوردن تمام توانایی های خود سعی دارد تا وعده های وزیر ارشاد در این زمینه را با آن آیتم هایی که در نظر خودش است بازیابی کند.
بازگشایی برخی انتشارات های معاند،شروع مجدد کردن انتشارات هایی که کتاب های به ظاهر روشنفکران غرب زده را ترویج می کنند و مسائلی از این دست اولویت هایی است که تحت لوای این طرح در دستور کار جریان فوق قرار گرفته و برای دستیابی به هدف انتهایی خود تمام ابزار و داشته های خود را به میدان آورده اند.
در همین زمینه اینبار فعالان هنرهای تجسمی به میدان آمدند و در نامهای که ابتدای این هفته خطاب به وزیر ارشاد نوشتند از ممیزیهای شدید دولت قبل گلایه کردند و از وزیر ارشاد خواستند که ممیزی قبل از انتشار اثار را حذف کند .
در متن این نامه که جمعی از هنرمندان سرشناس حوزه هنرهای تجسمی خطاب به علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی نوشتهاند آوردهاند که: «ایران، سرزمین اقوام مختلف و فرهنگها و سلیقههای متنوع است. جامعه جوان و پرجمعیت ایرانی نیز مصمم و با اشتیاق میکوشد تا با پیشرفت درهمه رشتههای علمی و هنری سهم خود را در رشد تمدن جهانی ایفا کنند. این عوامل و بسیاری دیگر، مسئولیت دولت جدید برای توسعهی فرهنگی و هنری کشور را پررنگتر میکند .
همانگونه که در بندهایی از برنامه فرهنگی آینده می بینیم وقت آن رسیده است که این تنوع و تکثر ارزشمند به حساب آید و رفع موانع محدود کنندهی آن، به عنوان ضرورتی اجتماعی و شرط پیشرفت فرهنگی، پذیرفته شود .
اشارات و نکات متعدد «برنامهی پیشنهادی» تاییدکننده این نظر است که ممیزی فرهنگ و هنر یکی از راههای محدودکردن سلیقههاست و تحمیل سلیقه هر گروه اجتماعی به سایر گروهها، مانع آزادی در خلاقیت هنری میشود. هنر عرصه بالندگی تجارب متنوع و بدیع افراد هنرمند است و هرآنچه عرصه احساسات و عواطف و عقاید هنرمندان را کنترل کند، از یک سو به فرهنگسازی مصنوعی و از سوی دیگر به زیرزمینیشدن فرهنگ و هنر میانجامد که نتایج مخرب آن انکارناپذیر است .
همچنین باید اضافه کرد که هنر عرصه تضارب آراء است و هرگونه اراده یا برنامهای برای اصلاح و بهبود کیفیت آثار هنری، تنها از طریق رویارویی آزاد انواع هنرها در جامعه امکانپذیراست، نه با استفاده از ابزار حذف و ممیزی. در سالهای اخیر، هنرمندان بیش از محدودیتهای نظارتی دولتی، از فشارهای سلیقهای مراکزی از قدرت به زحمت افتادهاند که ورای ساز و کار قانونی و معمولاً به بهانههای شرعی یا سیاسی امکان نمایش و عرضهی آثار فرهنگی را محدود یا منتفی کردهاند .
در سالهایی که گذشت، چند بار دیدیم که نگارخانهای در روز اول نمایشگاه تفتیش شد وآثاری، بدون دلیل منطقی از مجموعه کار هنرمند حذف شد؟ چند بار شنیدیم که نگارخانهای به دلایل نامعلوم و بهانههای مختلف تعطیل شد؟ چند بار فهمیدیم که این یا آن هنرمند از حق نمایش آثار خود محروم شد؟ چه کسی از وضع معاش و وضعیت روحی و روانی این هنرمندان خبر دارد؟ طبیعی است که این فشارها و محدودیتها هنرمندان را دلسرد کرده، یا به انفعال و خاموشی میکشاند یا به فکر مهاجرت و نمایش آثار خود در خارج از ایران میاندازد.
همچنین این فعالان حوزه هنرهای تجسمی در پایان نامهشان از وزیر ارشاد خواستهاند که: «ازاینرو، ما هنرمندان تجسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می خواهیم: ممیزی پیش از نمایش آثار لغو گردد. مقررات مشخص و شفاف و کارشناسانه برای ارائهی آثار تجسمی تدوین گردد. مقرراتی که با حداکثر دقت و صراحت، وظایف و اختیارات دولت و حقوق و آزادیهای هنرمندان را معین کند. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رأساً مسئولیت تام صیانت از مقررات مربوط به ارائهی آثار تجسمی را بپذیرد..
اما امروز علی تن، معاون مرکز تجسمی ارشاد در گفتوگویی پاسخ نامه هنرمندان هنرهای تجسمی خطاب به وزیر ارشاد را داد و گفت که این نامه بیشتر خندهدار است تا جدی. علی تن در پاسخ خود گفته است که: «آن چیزی که در این نامه مطرح شده چیزی است که هم اکنون نیز اجرا میشود؛ ما چهار سال است که ممیزی را برداشتهایم البته نه به این معنا که ممیزی نداریم بلکه قبلا به این شکل بود که باید نگارخانهها تابلوهایشان را میآوردند کارشناسان وزارت ارشاد بررسی میکردند و میگفتند که فلان تابلو باشد یا نباشد اما ما با توجه به اعتماد به مدیران نگارخانهها این کار را به خود آنها واگذار کردیم در واقع لازم نبود که برای هر نمایشگاه آثارشان را نزد ما میآوردند اما باید مواردی را از جمله موارد اخلاقی و اعتقادی و سیاسی را رعایت میکردند.
وی همچنین گفته است که: «تقریبا تمام نگارخانهها هم این موارد را رعایت میکردند مواردی هم که ممکن بود مشکل داشته باشد تذکر میدادیم که این تابلوها را بردارید اما چند تا نگارخانه بودند که احساس کردیم که تشخیصشان اشتباه است و در نمایشگاههایشان مشکلات به صورت روتین تکرار میشود بنابراین به آنها گفتیم که کارهایتان را برای ما بفرستید که تعدادشان هم بسیار کم بود یعنی تقریبا از بین تعداد دویست و خوردهای نگارخانه ۷، ۸ نگارخانه بود که به آنها گفته شد که آثارشان را برای ما بفرستند که این تذکرات هم بسیار فرهنگی به آنها داده میشد و در مواردی هم که حاد بود میگفتیم که باید تابلوها را بردارند.
تن با بیان این موضوع که این مطالبی که در این نامه آورده شده بیشتر خنده دار است تا جدی گفته است: «به نظر میآید که این هنرمندان در جریان روند کار نبودهاند اگر هم منظور آنها این است که اصلا ممیزی نباشد بسیار اشتباه میکنند و اصلا چنین چیزی امکان نخواهد داشت زیرا ما اجازه نمیدهیم که مسائل غیر اخلاقی یا مواردی چون تبلیغ و ترویج شیطان پرستی و وهابیت و حتی مواردی چون ترویج دخانیات و لودگیها بر روی دیوارهای نگارخانه کشور اسلامی نصب شود مسلما چنین آزادیهایی هرگز داده نخواهد شد. این هنرمندان اگر اعتراضی داشتهاند چرا به ما مراجعه نکردند اگر پیش ما میآمدند مسلما من برخوردم و توضیحاتم آنها را توجیه میکرد تمامی نگارخانهها برخوردشان و تعاملشان با ما بسیار دوستانه است و در تمام مدت هم اگر شما آماری از برخورد وزارت ارشاد بگیرید متوجه این برخورد دوستانه خواهید شد این برخورد حتی در مورد نگارخانههایی که تذکر دریافت کردهاند نیز صدق میکرده بنابراین انگار این هنرمندان عزیز از بسیاری مسائل بیاطلاع بودهاند .
با این توضیحات اینطور به نظر میرسد که اعتراضات هنرمندان تجسمی نه از روی واقعیتهای جاری، که تنها یک اقدام برای زنده نگه داشتن بحث ممیزیست. چیزی که طبعا باید از مجرای قانونی پیگیری شود نه قیل و قال ژورنالیستی و رسانهای .
